Po wielu można by rzec latach, udało nam się zaplanować trip do Nowego Jorku. Krótki, ale na pewno pełen wrażeń. Trzy pełne dni, które tam spędzimy będą na pewno bardzo intensywne i nie będzie czasu na nudę. W końcu NYC to miasto, które nigdy nie śpi. Sprawdzimy!
Jak do tego doszło?
Któregoś majowego dnia, M. zapytała czy lecę z nią do Nowego Jorku. Długo nie musiała czekać na odpowiedź. Bez większego namysłu zgodziłam się. Myślę, że M. nie brała mojej reakcji na poważnie - zwłaszcza że nasz kontakt ostatnimi laty był hm "ubogi". Doszło do tego, że wysyłałyśmy sobie wiadomości tylko z okazji jakiś szczególnych świąt, urodzin, imienin. A jednak!
Dosyć szybko udało nam się uzyskać ESTE. Potem zarezerwowałyśmy samolot. Transfer z lotniska na lotnisko/ z domu na lotnisko. M. nawet zaopatrzyła się w najlżejszą walizkę na świecie😃. Dalej skupiłyśmy się na poszukiwaniu noclegu. Moim marzeniem był zawsze nocleg na Manhattanie, ale biorąc pod uwagę że ma to być "budżetowy" wyjazd ze spełnienia tego marzenia musiałam zrezygnować :) Wyboru dokonałyśmy patrząc na $, dzielnicę, standard-głownie czy w pokoju jest prywatna łazienka (w sumie to był warunek - nie chciałyśmy korzystać ze wspólnej łazienki, dzieląc ją z obcymi ludźmi na drugim końcu świata) oraz czas dojazdu do/z lotniska i Manhattan.
I zaczęło się! Teraz trzeba było określić co chcemy zobaczyć koniecznie, a co jest gdzieś tam na szarym końcu naszej listy. Przewertowałyśmy media społecznościowe wzdłuż i wszerz. Ostatecznie zaopatrzyłyśmy się w CityPass - żeby zobaczyć najważniejsze płatne miejscówki oraz dodatkową wejściówkę na jedną "atrakcje", która w powyższym nie jest ujęta. Pozostałe miejsca warte uwagi są bezpłatne i na pewno ich nie ominiemy.
Ważna sprawa! Żeby mieć dostęp do internetu i mieć kontakt z rodziną, która zostaje w domu - zaopatrzyłyśmy się w amerykańskie karty T-mobile.
Na miejscu poruszać będziemy się metrem - to będzie jeden z pierwszych zakupów którego dokonamy po przylocie na terytorium USA.
W lipcu miałyśmy już spakowaną kosmetyczkę, a z rzeczy ważnych - drogą zakupu nabyłyśmy kubki termiczne żeby się nie odwodnić na miejscu. Temperatury we wrześniu w NYC potrafią być baaaardzo wysokie 😊
"Nowojorski High Line to jeden z najbardziej nietypowych parków na
świecie - powstał na miejscu linii kolejowej i znajduje się ok. 9 m nad
ziemią.
High Line to park utworzony na trasie linii kolejowej przebiegającej przez 22 przecznice Nowego Jorku wzdłuż
zachodniego brzegu Manhattanu. Obecnie jest jednym z najbardziej
popularnych miejsc wypoczynku wśród nowojorczyków oraz atrakcją
turystyczną przyciągającą około 5 mln turystów rocznie.
Rozlokowany pomiędzy Gansevoort i 34 Aleją, liczy ok. 2,5 km długości i zaledwie kilka metrów szerokości.
Jego ostatni, ponad 800-metrowy odcinek, został otwarty 21 września i
zakończył proces przebudowy niszczejącej estakady w tętniącą życiem,
zieloną przestrzeń.
Całość inwestycji kosztowała prawie 223 miliony dolarów
- część została sfinansowana przez władze miasta, jednak duży udział w
budowie mieli mieszkańcy Nowego Jorku, którzy zebrali potrzebne
fundusze.
Bujna roślinność, chodniki z pozostałościami torów kolejowych, strumienie, fontanny z wodą pitną, mobilne leżaki i ławeczki znajdujące się na wysokości prawie 10 metrów nad ziemią są pomysłem grupy zapaleńców (Przyjaciół High Line),
która w 1999 roku ochroniła dawną estakadę kolejową przed rozbiórką. W
2006 roku rozpoczęto jej przebudowę, a już w 2009 otwarto pierwszą część
- druga została udostępniona w 2011 roku.
Początki High Line sięgają połowy XIX wieku,
kiedy wzdłuż Dziesiątej Alei w przemysłowej części Manhattanu
poprowadzono linię kolejową ułatwiającą przepływ towarów między
fabrykami i magazynami. Tory krzyżowały się z nowojorskimi ulicami, a
ogromna liczba wypadków z pojazdami i pieszymi spowodowała, że 10
Aleję zaczęto nazywać "Aleją Śmierci".
Aby zapobiec niebezpieczeństwom, w 1934 roku
wybudowano estakadę, która przebiegała pomiędzy budynkami a czasami
przecinała ich wnętrza. Rozwój transportu samochodowego spowodował
jednak coraz rzadsze wykorzystanie trasy – ostatni pociąg przejechał w 1980 roku, a opuszczona estakada stała się siedliskiem patologii społecznych.
Rewitalizacja trasy kolejowej zapoczątkowana przez Roberta Hammonda (założyciela Przyjaciół High Line) przyniosła niespodziewane rezultaty.
Koncepcja specjalizującej się w architekturze krajobrazu Field
Operations i zespołu architektów Diller Scofidio + Renfro, zakładająca
budowę parku z uwzględnieniem pierwotnego charakteru estakady, okazała
się strzałem w dziesiątkę.
High Line w krótkim czasie stał się jednym z najmodniejszych miejsc na Manhattanie
- wzdłuż parku zaczęły powstawać nowoczesne apartamentowce, galerie
sztuki, centra handlowe i restauracje. Nowo powstała część High Line
otacza Hudson Yards - miejsce, w którym do końca 2024 roku powstanie
kilkanaście wieżowców.
Park nie stracił jednak swojego charakteru - dzikości,
którą można odnaleźć w pozornie przypadkowym układzie roślin czy w
surowych materiałach wykorzystanych do budowy małej architektury.
Całości High Line dopełniają przepiękne widoki naindustrialną zabudowę Manhattanu i rzekę Hudson oraz indywidualne inicjatywy nowojorczyków – darmowe koncerty, spontaniczne spektakle, wspólne ćwiczenia jogi czy gry.
Niezwykły park - doskonały przykład przywrócenia opuszczonego miejsca życiu - przyciąga tych wszystkich, którzy w środku zatłoczonego miasta pragną odnaleźć oazę spokoju – podniebny ogród High Line."(onet.pl)
Pamiętacie zdjęcie z 'kobietą w pyle' z 11 września 2001? Jej zdjęcie obiegło cały świat. W chwili zamachu miała 28 lat. Pracowała w jednej z wież. Udało jej się uciec i schronić w pobliskim budynku. Niestety całe to wydarzenia nie miało dobrego wpływu na dalsze życie Marcy [Marcy Borders - tak się nazywała]. Przez lata zmagała się z depresją, była uzależniona od narkotyków i alkoholu, odebrano jej prawa rodzicielskie. Straciła pracę w banku, bo w ogóle się tam nie pojawiała. Całymi dniami przesiadywała w swoim mieszkaniu. Zmarła w sierpniu br. w wieku 42 lat na raka żołądka.
Zdmuchując kurz z klawiatury (aż wstyd) powracam na blog!
Nie pamiętam, kiedy ostatnio wykazałam się jakimś zainteresowaniem (znowu, aż wstyd)
Nie będzie to powrót w wielkim stylu jak to czasem mawiają; na początek, powoli, postaram się opisać moją własną małą-wielką przygodę!
Czyli- jak dostałam WIZE ! tak, WIZE ( minęło już parę miesięcy a ja ciągle podekscytowana, jak w wieku 7 lat zdmuchiwaniem świeczek z urodzinowego tortu!
Zapewne moja mała-wielka radocha nie rozwieje wszystkich wątpliwości ani nie odpowiem na wszystkie pytania, ale mooże uda Wam się coś nowego skubnąć.
Zanim zabrałam się do podjęcia jakiegokolwiek kroku w wypełnianiu aplikacji, przestudiowałam chyba całe forum, szukałam odpowiedzi, zadawałam pytania (choć przyznam mało mi pomogły) :)
Na początku było to tak..
Pierwszym powodem do konsternacji był kraj, w którym powinnam aplikować. Wiadomo, najlepiej i najłatwiej byłoby polecieć do Polski i tam jako porządna obywatelka stanąć w kolejce za przepustką do spełnienia American Dream, ale! skoro mieszkam na Wyspach, pracuję tu i odprowadzam podatki to jestem nią tj porządną obywatelką i tutaj, co nie?!
Trochę obawiałam się języka tzn, że nie zrozumiem jakiegoś opryskliwego "Pana w okienku" ( Niby jest to Ambasada Ameryki, gdzie językiem urzędowym jest j. angielski ALE w Polsce ma się ten komfort /o ile starasz się o wizę turystyczną/ , że możesz rozmawiać z owym Panem z okienka w naszym, pięknym ojczystym języku.
Mleko się wylało! Forum przeczytane, decyzja w którym kraju "lepiej" podjęta, bariera językowa pokonana! Klamka zapadła!
Wypełniłam (nietrudny) wniosek. pytania te same, co 8 lat temu tj. czy byłeś skazany, czy pracujesz, czy jesteś mentalnie zdrowy ( achaa) etc.
Podsumowując- musisz udowodnić, ze nie uciekasz do Hameryki, stać Cie na wyjazd/pobyt, masz do czego wrócić i najlepiej- że w ogóle chcesz wrócić :) Najlepiej zatem starać się o B2 mając pracę, stałe dochody etc..
Zbieram wszystkie niezbędne dokumenty, które pozwolą uwierzyć "Panu z okienka", że ta WIZA to tylko na wakacje.
Ja wzięłam ze sobą umowę o pracę, oraz dowody wpłat wynagrodzeń sprzed pół roku.
Niby nic, ale pamiętam sytuacje, gdy Konsul nie mógł uwierzyć pewnej kobiecie obok, że stać ją na taki wyjazd i kazał jej wrócić z wyciągami z banku.. Tak więc lepiej dmuchać na zimne i mieć w zanadrzu parę asów w rękawie.
A zaproszenie? tyle ile na jego temat się naczytałam, tyle mogę powiedzieć, ze przydatne było parę lat temu. ( Choć ja, wolałam się postresować trochę mniej i poprosiłam kuzynkę, żeby mnie zaprosiła haha) - i tak jak się spodziewałam, nikt o nie nie pytał, nikt o nie nie prosił:)
Opłaty. Niby cena za wniosek zależna jest od kursu dolara, ale UK chyba to się nie tyczy bo płaciłam ponad 100 funtów.
Po dokonaniu wszelkich płatności system proponuje/ pyta o datę rozmowy. Ja wybrałam termin najwcześniejszy jaki był ( bo zamierzałam się zwolnić z pracy, a jak wspominałam wcześniej, o niebo większe są Twoje "szanse" jak masz do czego tu wrócić ).
No i pojechałam, sama! Ambasadę w Londynie znależć nie jest trudno. Znajduje się ona bowiem (w wielkim skrócie) za słynną Oxford street. Mapkę wydrukowałam sobie z internetu, zresztą Panowie w budkach z gazetami podpowiadają:)
Tak jak straszyli na tym forum o nieuprzejmości i uprzedzeniach tak ja niczego takiego nie zaznałam. Oczywiście mogłam trafić na jakiegoś gbura ale odkąd moja stopa postanęła przed gmachem Ambasady, ludzie dookołą byli mili i pomocni.
Dmuchając na zimne, byłam o prawie godzinę za wcześnie.. - co uczyniło mnie nr 1 w kolejce do kontroli, oddania swoich personaliów do plastikowego woreczka i przejścia do następnej "bazy". Bramka wykrywająca metali etc .No i w końcu! Kolejna "baza" wchodzę do budynku. (również miła) Pani drukuje numerek, wkleja w paszport i zaprasza do sali rozmów.
Co mnie zdziwiło, odbywało się to inaczej niż w Polsce, choć może to po prostu kwestia tych 8 lat...
Z racji tego, że byłam posiadaczką nr 1 zostałam wywołana jako pierwsza. I tu właśnie ta różnica, mianowicie rozmawiałam z Panem w okienku bardzo ogólnikowo i zdawkowo, tak, nie, tak, nie.. po czym poprosił, zebym sobie usiadła.
Czyli tak jakby zbiór mega podstawowych informacji, żeby z koleji Pan w następnym okienku miał łatwiej (?)
Jak już sobie usiadłam, to tym razem poczekałam może 15 minut .. i znowu mój numer pojawił się na magicznym ekranie. Pan zza okienka podał mi antybakteryjną chusteczkę i poprosił żebym przetarła czytnik linii papilarnych po mojej stronie ..
Po usłyszeniu tego zdania odrazu wiedziałam, że bez WIZY to nie wyjdę z tego budynku :) a dokładniej : " jest dzisiaj pani moim szczęśliwym numerem jeden, proszę przetrzeć czytnik".
Choć pytań było sporo i w pewnym momencie zwątpiłam czy będę tym "szczęśliwym numerem jeden" w pewnym momencie usłyszałam ( choć konsul nie ma takiego obowiązku , po prostu musisz czekać aż dostaniesz przesyłkę zwrotną i wtedy zobaczysz naklejkę albo i nie ) , że dostałam WIZEEE! zapytałam dla pewności, czy dobrze usłyszałam i wybiegłam szczęśliwa na ulice Londynu, gdzie (nie bujam) skacząc śpiewałam nienawidzoną przeze mnie piosenkę "Happy".
Oprócz tego, że obdzwoniłam połowę książki telefonicznej, żeby przypadkiem nikomu nie umknęła ta arcy ważna wiadomość, to moje współlokatorki po dziś dzień chyba mają po dziurki w nosie słowa WIZA :)
Szczęście niesłychane ale jeden mały kruczek kuł dziurę od środka głowy.. na ile wjazdów i lat ta wiza ..( 8 lat temu przyznano mi B2 na jeden rok z możliwością jednego, jedynego wjazdu ! )
Fajnie by było dostać tą najdłuższą z możliwych , ale Miśka! nie bądź taka zachłanna, ciesz się ,że w ogóle Ci ją przyznali!..
Po otrzymaniu emaila, że mój paszport czeka do odbioru pognałam co tchu, z całego wrażenia zapomniałam dowodu osobistego i musiałam czekać do popołudnia żeby jechać tam drugi raz .. no ale w końcu! w końcu otwieram kopertę! po szybkim "Aniele Boże, Stróżu mój (...) ".. z zamkniętymi oczyma otworzyłam go na stronie z wklejoną wizą na.. 10 megaszczęsliwych lat!
tadam!..
------------------ i żyła długo ( przynajmniej przez najbliższe 10 lat ) i szczęśliwie !:)----------------------
THE END
Urodził się w 1967 roku. W latach 1990 - 2002 pracował w "trójce", gdzie prowadził poranne wydanie "Zapraszamy do Trójki". "Stworzył
własny, niepowtarzalny styl, operujący niepospolitą inteligencją,
znakomitym poczuciem humoru oraz świetnym, bezpośrednim kontaktem ze
słuchaczem". W 2002 roku właśnie wraz z żoną i synkiem wyjechał do USA, gdzie jest aż do dziś. Sam mówi, że pewnie któregoś dnia wróci do Polski, gdzie ma przyjaciół, rodzinę i lepsze perspektywy zawodowe niż w Stanach, ale na samą myśl o tym łezka w oku się kręci i od razu zaczyna tęsknić za Ameryką. Obecnie jest korespondentem Polskiego Radia w Waszyngtonie. W 2011 roku otrzymał "Srebrny Krzyż Zasługi". W 2012 roku wydał słynną książkę "Wałkowanie Ameryki".
"Jednym kojarzą się z McDonald'sem, Coca-Colą, Myszką Miki i Starbucksem.
Innym z nowojorskimi drapaczami chmur, Wall Street oraz Hollywoodzkim
blichtrem. Pozostałym z brakiem gustu, ignorancją, ekstremalną otyłością
i zbyt łatwym dostępem do broni. Choć od Polski dzieli je kilka tysięcy
kilometrów, wielu Polaków uważa, że zna je na wylot. Tymczasem Marek
Wałkuski udowadnia, że o Stanach Zjednoczonych wiemy wyjątkowo mało, a
amerykańska kultura jest nam równie bliska, co indyjska czy japońska." / dziennik-literacki.pl o pierwszej książce
"Dlaczego ludziom jest dobrze w Stanach Zjednoczonych? Dlaczego nie
wyobrażają sobie życia w innym kraju? Dlaczego imigranci, którzy wpadają
„na chwilę”, zostają tam na zawsze? W swojej najnowszej książce Marek
Wałkuski wyjaśnia, co spodobało mu się w Ameryce i dlaczego polubił ten
kraj. Pisze o fundamentalnych cechach Amerykanów, takich jak optymizm,
altruizm czy tolerancja, przede wszystkim jednak opowiada o
amerykańskiej codzienności."
Po dość długiej przerwie, czas najwyższy żeby zaczęło się tutaj coś dziać. W ciągu ostatnich miesięcy nie miałam żadnego pomysłu na jakikolwiek wpis. Inspiracją do dzisiejszego i kilku kolejnych jest Marek Wałkuski i jego "Ameryka po kawałku". To kolejna po "Wałkowaniu Ameryki" książka, która ma na celu przybliżyć pozytywy tego kraju. Autor od samego początku zaznacza, że nie ma zamiaru pisać o negatywach, o błędach Amerykanów, ponieważ od tego są wszechobecni krytycy. "Ameryka po kawałku" to zbiór sytuacji z jego własnego życia, jakie spotkały autora podczas trzynastoletniego pobytu w USA. Nie oznacza to jednak, że opisuje swoje życie dzień po dniu. Jak sam pisze "moim celem jest przybliżenie różnych elementów amerykańskiej rzeczywistości oraz wytłumaczenie, dlaczego Amerykanie sięgają po takie a nie inne rozwiązania".
Zostało one wykonane przy budowie wieżowca o którym dziś mowa mianowicie GE Building. Jest on częśćią największego na świecie kompleksu biznesowo - rozrywkowego czyli Rockefeller Center.
Na blogu znajdziecie informacje o najwyższych budynkach na Manhattanie, jak i o GE ( który plasuje się na 8 miejscu klik! ) więc nie będe sie powtarzać i wymienię tylko kilka podpunktów np tak jak :
-najwyższy budynek tego kompleksu
-wykorzystywany jako biurowiec
-jest to pierwszy budynek z windami umieszczonymi w trzonie wieżowca
-nad głównym wejściem znajduje się napis : "Wisdom and Knowledge shall be the stability of thy times";
Cena wejścia na taras to ok 30$
Na stronie można znaleźć różne kombinacje biletowo cenowe do kilku miejsc w NY.
